Αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες όλων των εποχών. Ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στο Βερολίνο στις 16 Απριλίου του 1945. Ο Στάλιν απαιτεί από τους στρατηγούς του, Ζούκοφ και Κόνιεφ, να έχουν καταλάβει την πόλη πριν από την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς. Έτσι, οι Σοβιετικοί καταλαμβάνουν το Ράιχσταγκ, το Κοινοβούλιο του Τρίτου Ράιχ. Και μεταδίδεται στα μέσα η διάσημη φωτογραφία:

Ενδιαφέρον έχουν οι φωτογραφίες λίγο πριν και λίγο μετά του κορυφαίου “πλάνου” με την ύψωση της Σοβιετικής σημαίας:

Ωστόσο.

Η φωτογραφία αυτή, βγαίνει στις 2 Μαΐου του 1945, δύο μέρες μετά την πραγματική ύψωση της Κόκκινης Σημαίας. Ο φωτογράφος, Γιεβγκένι Χαλντέι, στήνει το σκηνικό του και απαθανατίζει τη στιγμή με στρατιώτες διαφορετικούς απ’ αυτούς που πραγματικά ύψωσαν τη σημαία.

Ο ηρωικός Μιχαήλ Πετρόβιτς Μίνιν, φεύγει στις 10 Ιανουαρίου του 2008.

Ο Μιχαήλ Πετρόβιτς Μίνιν ήταν Ρώσος στρατιώτης που πολέμησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν ο πρώτος που κρέμασε τη σοβιετική σημαία στο κτίριο του γερμανικού κοινοβουλίου. Στις 30 Απριλίου του 1945, στις 10 το βράδυ, ο Μίνιν ορμά στο Ράιχσταγκ, ανεβαίνει στην οροφή και υψώνει την Σοβιετική σημαία.

“Ο Μίνιν ήταν μέρος μιας ομάδας πέντε στρατιωτών που κουβαλώντας την κόκκινη σημαία. Προσπάθησαν να μπουν στο κτίριο. Βρήκαν τις περισσότερες πόρτες αμπαρωμένες. Τα μέλη της ομάδας πήραν ένα καδρόνι και το χρησιμοποίησαν ως έμβολο. Κατόρθωσαν να σπάσουν την κλειδωμένη πόρτα. Μπαίνοντας, συνάντησαν αντίσταση από γερμανούς στρατιώτες. Ανταποκρίθηκαν και ανέβηκαν τα σκαλοπάτια. Βγήκαν στη στέγη. Φθάνοντας, αποφάσισαν να κρεμάσουν τη σημαία στο μεγάλο άγαλμα της Γκερμάνια πάνω από την κύρια είσοδο. Με ένα κοντάρι και μια ζώνη πανταλονιού στερέωσαν την σημαία στην κορώνα που φορούσε το άγαλμα.”

Ο Μίνιν αναγνωρίστηκε για την πράξη του, αλλά δεν ανταμείφθηκε. Πέρασαν πενήντα χρόνια μέχρι να αποκατασταθεί η μνήμη του, όταν τελικά ο Μπόρις Γιέλτσιν του έδωσε τιμητικό βραβείο.

Αντιστοίχως,

κυκλοφόρησε και η επίσης εμβληματική φωτογραφία της ύψωσης της αμερικανικής σημαίας στην ιαπωνική Ίβο Τζίμα.

No more articles