Συνεχείς αντιφάσεις… Δεν ξέρεις που αρχίζουν και που τελειώνουν.
Από τη μια πετάς από ευτυχία, ενώ την άλλη γίνεσαι χώμα. Χάνεσαι στις σκέψεις σου… “Είναι σωστό; Δεν είναι; Κι αν είναι;” Ξεχνάς, χάνεσαι.
Φεύγεις μακριά για να αποφύγεις “τα χειρότερα”, όπως τα ονομάζεις… και χάνεσαι στη δύνη της μεγαλύτερης ανασφάλειας. Εκεί που θες να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη “Στάσου! Σε θέλω εδώ μαζί μου!” κάνεις πίσω και αφήνεις μια άχαρη φωνή να ακουστεί. “Αντίο”. Δεν τολμάς να εκφραστείς! Δεν τολμάς να πεις την αλήθεια και χάνεσαι…
Μέτρα πόσες φορές ήθελες να πεις ότι αισθάνεσαι και πόσες σιώπησες… Πόσες ήθελες να τρέξεις πίσω του και στάθηκες ακίνητη. Πόσες σε φώναξε κοντά του και απομακρύνθηκες. Έτσι απλά, με απάθεια… Σκεπτόμενη πως θα είσαι ασφαλής. Μα η ερώτηση η δική μου είναι άλλη. “Και τι να την κάνεις την τόση ασφάλεια; Που θα σου χρειαστεί;” Πουθενά. Απλώς φοβάσαι… Φοβάσαι να αντικρίσεις όσα ονειρεύτηκες. Ανησυχείς μήπως και τα όμορφα σύννεφά σου διαλυθούν μόλις πατήσεις πάνω σε αυτά για να ανέβεις ψηλά, εκεί που υπάρχει η αληθινή ευτυχία. Εκεί που ζεις μόνο στο μυαλό σου…
Τόλμα για μια φορά όσα σκέφτεσαι… Τόλμα να τα δεις κατάματα!
Τώρα ξανακοιτάς την φωτογραφία του. Και ξανά… μετανιώνεις που δεν ήταν τα πράγματα αλλιώς, που δεν τα άφησες να γίνουν αλλιώς. Το κενό σου μεγαλώνει. Χάνεσαι και πάλι… Καταριέσαι την ατολμία σου και πεισμώνεις… αυτή τη φορά πεισμώνεις πραγματικά.
Ο πόνος δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Εύχεσαι να μπορούσες να τον είχες μπροστά σου… Να τον αγκάλιαζες τόσο σφιχτά, να του έδειχνες πως πραγματικά τα συναισθήματα δεν ήταν μονόπλευρα.
Θα προσπαθήσεις να καλύψεις τον κενό του με κάποιον άλλον. Μα να θυμάσαι: Δεν θα είναι ποτέ εκείνος…!
Μαρία Τζούλα
