Γράφει: Μαρία Σκαμπαρδώνη
Μία από τις πιο ισχυρές, διαχρονικές και ακλόνητες πεποιθήσεις της κοινωνίας η οποία παρά τις αμφισβητήσεις παραμένει σθεναρή, είναι η άποψη που θεωρεί τη μητρότητα ότι ιερότερο υπάρχει.
Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως η μέγιστη καταξίωση της γυναίκας, χωρίς τις περισσότερες φορές να εξετάζεται η κάθε περίπτωση ξεχωριστά σε συνδυασμό με τις συνθήκες που οδηγούν μία γυναίκα να κυοφορήσει.
Για παράδειγμα, το σπάνιο φαινόμενο της πεντάχρονης εγκύου ή ο εξαναγκασμός μίας γυναίκας στην κυοφορία δε δημιουργεί πάντοτε χαρά ως γεγονός, περισσότερο αποδοκιμασία και αποτροπιασμό.
Συνήθως, οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν ως φιλοσοφία ζωής την απόκτηση πολλών παιδιών διαπνέονται από θρησκευτική πίστη και συντηρητισμό. Θεωρούν ότι η σεξουαλικότητα δεν μπορεί να αποκόβεται από την αναπαραγωγική της διαδικασία και είναι θιασώτες μίας οικογενειοκρατικής αντίληψης που θέτει στο κέντρο την ύπαρξη πολλών παιδιών.
Η ιστορία της Βαλεντίνα Βασίλιεβα από τη Ρωσία, μία χωρά με ιδιαίτερη θρησκευτική παράδοση, παραμένει αξιοσημείωτη.
Κανένας δε θα μπορούσε να μην αναλογιστεί αν η γυναίκα που κυοφόρησε και γέννησε 69 παιδιά, αν αποδεχθούμε την εγκυρότητα του γεγονότος, απέκτησε μητρικά συναισθήματα για κάθε παιδί και δε βίωσε η ίδια αυτή την πολλαπλά επαναλαμβανόμενη διαδικασία ως ταλαιπωρία και όχι ως ευλογία.
Η αγρότισσα Βαλεντίνα, σύζυγος του Φεοντόρ Βασίλιεφ, έζησε στη Ρώσικη πόλη Σούγια.
Η ιστορία της αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα σε ολόκληρη την αναπαραγωγική ιστορία της γυναίκας και τη Μαιευτική. Η ίδια γέννησε συνολικά 27 φορές, απέκτησε 16 δίδυμα, 7 τρίδυμα και 4 φορές τετράδυμα.
Αν και πολλοί αμφισβητούν αυτό το γεγονός επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σύγχρονος τρόπος για να καταχωρούνται στοιχεία με σκοπό να θεωρούνται έγκυρα, η Επιστήμη βεβαιώνει ότι μία γυναίκα μπορεί να γεννήσει φυσικά τόσες φορές.
Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται είναι άλλο: εκείνη την εποχή πώς θα μπορούσε να διασφαλιστεί η συναίνεση της γυναίκας σε τόσες κυοφορίες; Ήταν όλες επιθυμία και επιλογή ή περισσότερο βιαιότητα και εξαναγκασμός;
Θα μπορούσε από την ανδρική ματιά του συζύγου η γυναίκα να ήταν απλά ένας σκεύος αναπαραγωγής και απογυμνωμένο από ανθρώπινη υπόσταση και ξεχωριστές επιθυμίες; Ή απλά μία κυοφόρος των ονείρων του;
Περισσότερα μπορούμε να αντλήσουμε για την αντίληψη περί γυναικών σχετικά με την επιλογή τους ή μη στη μητρότητα, παρά για τη γυναικολογική διάσταση του θέματος.
Είναι γεγονός πως μεγάλη μερίδα ανθρώπων, ακόμα και στην εποχή μας, τοποθετεί τη μητρότητα ως το Έβερεστ των επιτευγμάτων στη ζωή της γυναίκας. Ακόμα και αν μία γυναίκα αδυνατεί, εξαναγκάζεται από την εσωτερική κοινωνική κριτική να υποβάλλεται σε τεχνητές γονιμοποιήσεις για να ικανοποιήσει τον κοινωνικό της ρόλο σύμφωνα με τους κριτές της άποψης αυτής.
Μεγάλο μέρος της προόδου της ανθρωπότητας, κρύβεται και στο πώς αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες. Αν βλέπουμε μία γυναίκα χωλή όταν δεν πληρεί ορισμένα κριτήρια ή πόσο μία απόφαση την καταξιώνει ή την απαξιώνει στα μάτια μας.
Η ιστορία της Βασίλιεβα είναι μία θλιβερή ιστορία, από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε και να γεννήσουμε πολλές απορίες. Σχετικά με το τι μπορεί να προσδώσει ή να αφαιρέσει -για την αντίληψή μας -αξία στη γυναίκα…
