Γράφει: Μαρία Σκαμπαρδώνη
Όλοι θα φύγουμε από αυτή τη ζωή. Το ζητούμενο είναι ένα: να φύγεις χορτάτος, γεμάτος από εμπειρίες και όμορφες στιγμές.
Οι πολιτικοί που συνήθως, αναλαμβάνουν τα ηνία μίας χώρας, διέπονται από οικογενειακές αξίες. Ακολουθούν τις περισσότερες φορές το πρότυπο της πυρηνικής οικογένειας, ακόμα και αν οι ίδιοι ενδεχομένως έχουν άλλη ροπή.
Ο λαός, ουκ ολίγες φορές, συγκινείται όταν τα ηνία της χώρας του αναλαμβάνουν άνθρωποι με στενές οικογενειακές δεσμεύσεις, τους γεννά μία αίσθηση εμπιστοσύνης και υπευθυνότητας.
Ο τύπος και το κοινωνικό σούσουρο της εποχής, όπως και πολιτικοί αντίπαλοι συμπεριλαμβανομένου του Ζορζ Κλεμανσώ, πρέπει να σχολίαζαν με καυστικό τρόπο το θάνατο του Φελίξ Φορ.
Ο Γάλλος πρόεδρος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων, τη στιγμή που βρισκόταν με την καυτή ερωμένη και αρκετά νεότερή του, Μαργκερίτ Στενίλ.
Οι συζητήσεις και οι ψίθυροι έδιναν και έπαιρναν για τη μεγάλη συγκίνηση που πλημμύρισε τον 58χρονο Γάλλο πρόεδρο, σε σημείο να του στερήσει τη ζωή.
Πολλοί θα αναρωτιούνταν τι κόλπα θα του έκανε η νεότερη άλλα όπως φαίνεται αρκετά έμπειρη Στενίλ, η οποία γνώριζε να τυλίγει τους άνδρες σαν αράχνη ταραντούλα και κατάφερε και μετά το γεγονός αυτό να έχει πολλές κατακτήσεις.
Οι πιο συντηρητικοί της εποχής κατέκριναν με αυστηρό τόνο τις ερωτικές συνήθειες του Γάλλου Προέδρου, θεωρώντας ότι ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε τέτοια θέση εξουσίας δεν μπορεί να συμπεριφέρεται τόσο ηθικά ανάρμοστα.
Αν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπήρχαν εκείνη την εποχή, είναι σίγουρο ότι θα είχαν πάρει φωτιά. Τα πονηρά υπονοούμενα, οι αυστηρές τοποθετήσεις, τα πειράγματα και τα λογοπαίγνια θα έδιναν και θα έπαιρναν.
Δε θα ήταν λίγοι εκείνοι που θα σχολίαζαν μεταξύ τους τις ερωτικές του επιδόσεις και κατά πόσο η αρκετά μεγαλύτερη ηλικία του θα του επέτρεπε να ικανοποιήσει μία τόσο νεότερη γυναίκα από αυτόν.
Και άλλοι, θα σχολίαζαν με καυστικό τρόπο που θα κρύβει λίγο παράπονο: “Τουλάχιστον, πήγε χορτάτος και στην καλύτερη στιγμή!”
Κατά πόσο επιτρέπεται ένας εν ενεργεία Πρόεδρος-Κράτος να πιάνεται σε τόσο ιδιωτικές και προκλητικές στιγμές; Πρέπει τελικά, οι Πρόεδροι κρατών να αποτελούν πρότυπα ηθικής για τον απλό λαό ή τους δεχόμαστε ως αυτό που είναι; Ως ανθρώπους με αδυναμίες;
